Reisverslag

La Paz (Bolivia), 11 december 2000

Allereerst excuses voor het grote interval van schrijven in ons reisverslag. Maar zoals jullie misschien wel gemerkt hebben is ons reisverslag enkele dagen van het net geweest. Problemen bij onze provider hebben hiervoor gezorgd. Excuses ook als wij mail nog niet beantwoord hebben: onze mailbox was ook weg. Wij proberen nu via Freehosting alles terug te krijgen wat jullie ons gemaild hebben. Eventjes afwachten dus... Gelukkig draait ons reisverslag weer wel!

Vanuit Cuzco hebben we de nachtbus naar Puno genomen. Na Cuzco is Puno een tegenvaller: Vanuit een gezellige bruisende stad, kwamen we terecht in een industrieel gekrioel. Maar de ligging aan Lake Titicaca maakt het tot een gemakkelijke basis voor het bezoeken van de eilanden van ´s werelds hoogstgelegen meer. ´s Morgens vroeg kregen we in Puno direct al een aantrekkelijk aanbod om die dag de ´Floating Islands´ te bezoeken. Doen dus maar...

De ´Floating Islands´ vormen een waanzinnig schouwspel. Tal van rieten eilanden lichten op tussen de enorme watermassa. Mensen leven op deze drijvende rieten eilanden. Zij leven daar enkel van riet: rieten huizen, rieten boten koken op riet, enz. Het lopen op de eilanden is een heel speciale ervaring. Mooi gezicht ook, die dansende huizen op de golven van Titicaca.

Het eiland Taquila was niet zo bijzonder. Wat wel heel apart is van dit eiland, is de traditionele levenswijze. De bewoners (in totaal 6 families= ongeveer 1200 mensen) hebben hun eigen kledij, gewoonten en rituelen. Aangezien er slechts tussen eilandbewoners getrouwd mag worden is inteelt er het grootste probleem. Verder lijkt alles er heel vredig en is hun wereld gewoon wat kleiner als die van ons.

Na Puno was Copacabana de volgende bestemming. Hiervoor moest de grens van Bolivia gepasseerd worden. Na ruim een maand Peru waren we helemaal klaar voor een andere cultuur. Het passeren van de grens ging gemakkelijk. De weg naar Copacabana was voornamelijk langs het meer Titicaca. Een mooi landschap die de grens vormt tussen de kust en de bergen. De besneeuwde bergtoppen die rondom het meer te zien zijn spannen de kroon... Copacabana is een klein stadje, eveneens aan de rand van Lake Titicaca. Absoluut het tegenovergestelde van Puno. Klein, gezellig en heel erg vroom. Het is een Pelgrimsoord, waar mensen van ver komen om vanalles in te laten zegenen. Wij waren erg verrast toen wij zagen hoe een twintigtal auto's door een oude pater werden gezegend. De mensen maken hiervan een groots feest. Versierde auto's, bespoten met (veel) bier, vuurwerk en er wordt veel bij gedronken.

Vanaf Copacobana is Isla del Sol een vanzelfsprekend uitje. Wij besloten meer aandacht aan dit eiland te besteden en er een aantal dagen te verblijven. In twee dagen zijn we van het meest zuidelijke puntje van dit eiland gelopen naar het meest noordelijke puntje. Met 15 kilogram op de rug de steile hellingen beklimmen liet ons het echte backpacken beproeven. Maar het was een spectaculaire wandeling door mooie bergformaties en met de meest mooie uitzichtpunten over Lake Titicaca. Het eiland kent een tiental baaien die je doen denken aan de witte stranden van Griekenland. In een van deze baaien vonden wij onze -zeer eenvoudige- slaapplaats. Twee heerlijke dagen waren dit, die echt weer een hoogtepunt vormden van onze reis.

Terug in Copacobana werd onze aandacht getrokken door vrolijke muziek in een van de verlaten straten . De bron bleek een traditionele bruiloft te zijn. Enthousiast keken wij toe en werden vervolgens uitgenodigd het feest mee te vieren. Voor we het wisten zaten we temidden van de feestgangers cocabladeren te kauwen en Cerveza (bier) te drinken. En gedronken wordt er!!! (traditie hierbij is het in een keer achterover slaan van het glas en het laatste restje te schenken aan moeder aarde.) Vervolgens hadden we de eer om ongeveer twee uur lang naast het bruidspaar te dansen. Naarstig proberend dezelfde pasjes te maken, want we vielen immers al genoeg op... Uiteindelijk een unieke avond en zeker een hele eer om dit mee te mogen maken. De echte leuke dingen gedurende de reis zijn niet te plannen....

Uiteraard is Sinterklaasavond niet aan ons voorbij gegaan. Uit de zelfgemaakte chocoladeletters, hot choc, lokale ´kruidnoten´ en de gedichten die wij in onze schoenen vonden laten zien dat Sinterklaas ons ook dit jaar heeft weten te vinden...

Ons idyllisch Copacobana, waar we ons al aardig thuis begonnen te voelen, moest plaats maken voor de weelderige stad, La Paz, hoofdstad van Bolivia. Jammer, vooral omdat de omgeving van Copacobana ons nog lang niet verveelde. We hebben daar zelfs onze eerste wilde papagaaien mogen aanschouwen.

La Paz viel ons in eerste instantie heel erg tegen. De entree was dan ook wel heel erg armoedig, vies en rommelig. Maar eenmaal in het bruisende centrum, blijkt deze stad ook zijn charmes te hebben. Een Pena (lokaal feest) past precies in deze sfeer. Daar wilde we natuurlijk ook even van meeproeven. Vrolijke muziek, temperamentvolle dansers en prachtige kleding vulden onze avond. De volgende dag was een van de weinig bezochte attracties van La Paz aan de beurt. Met de bus (dat valt niet mee) op weg naar ´Valle de la Luna´. Deze vallei van de maan doet zijn naam eer aan. Witte rotsen van zavel afgewisseld door gaten van meters diep doen je denken aan hoe maanlandschap eruit zou moeten zien. Klauteren door dit landschap is heel bijzonder.

Een wandeling van ongeveer zes uur door een andere vallei zou onze volgende dag moeten vullen. Helaas nam de zoektocht naar de juiste bus die ons naar het startpunt zou brengen al enkele uren in beslag en gingen er ook nog eens erg weinig, die tot overmaat van ramp afgeladen vol waren. Dit werd niks... We besloten dus ons restje dag te besteden in de dierentuin. Deze ruim opgezette lokatie met zeer diervriendelijke verblijven was voor ons een complete verrassing. In landen waar de mensen het meestal matig tot slecht hebben, verwacht je niet dat ze zich bekommeren om dierenwelzijn...

Tot slot nog een kleine beschrijving van wat ons hier is opgevallen. Ten eerste de traditionele kledij, die -evenals in Peru- nog veelvuldig wordt gedragen. Vrouwen waden zich in een felgekleurde hoepelrok, een blouse met daarover een kleed en een bolhoedje.

De straten zijn gevuld met bedelaars. Omdat het meer geld opbrengt nemen kinderen hun blinde vader mee of nemen vrouwen de kinderen van andere vrouwen voor een dagje onder de hoede... Degene die niet bedelen proberen op allerlei manieren aan geld te komen. Zingen in de lokale bussen, schoenen poetsen, het verkopen van etenswaren, koken voor mensen op straat, enz. Aangezien wij momenteel (per ongeluk) in de tippelzone van La Paz verblijven worden wij elke avond met een nog andere manier van geld verdienen geconfronteerd. Gewaagd uitgedoste mannen (!) proberen als vrouw hun dagelijkse maaltijd bij elkaar te verdienen... Verder is het op straat een echte chaos: al het verkeer staat vast, bijna dagelijks wordt er geprotesteerd (wat weer de nodige opstoppingen met zich meebrengt) of is er een of ander festival. Het krioelt van de mensen op straat. Mensen wagen werkelijk hun leven door over te steken. Schoenpoetsers bieden je dagelijks tientallen keren schoongepoetste schoenen aan. Deze mannen dragen maskers die hun met lijm kapotgesnoven neus beschermd tegen de (voor hun) koude lucht.

We hebben nog enkele dagen tegoed in deze grote stad, waarna we naar Cochabamba of naar een plaatsje in de jungle zullen gaan. We zien nog wel....

Bezoektip: de Floating Islands staan in onze 'Standaard Top 10'
Bezoektip: Isla del Sol staat in onze 'Extra Top 10'