Reisverslag

Potosi (Bolivia), 20 januari 2001

Een tijdlang geen reisverslagverhalen, omdat we door Boliviaans kleinste ´gaten´ zijn gereisd, waar als internetten al mogelijk is, het ongelooflijk duur is.

Na Tarija zijn we zoals voorspeld in ons vorige verhaal, afgereisd naar Villazon. Dit stadje ligt aan de grens van Argentinië, waar we uiteraard dankbaar gebruik van hebben gemaakt. Voor een aantal uur hebben we ons aan de andere kant van de grens gewaagd, in het plaatsje La Quiaca. Op zich niet veel bijzonders, mocht het niet zo zijn dat wij het geluk hadden dat die dag in dit plaatsje een ontmoeting plaatsvond tussen het Argentijnse en het Boliviaanse leger. De grens zelf was trouwens ook een hele bezienswaardigheid. Menselijke colonnes kruisen steeds opnieuw de grens naar Villazon met goederen op de rug, om zo de importheffing te ontduiken. Deze honderden smokkelaars die in een langgerekte lint de grens passeren, worden ´mieren´ genoemd. Eerlijk waar, daar lijkt het echt op!

Die middag zijn we met de ´bus´ naar Tupiza vertrokken. Dit was echt een rampenrit. De bus, die bij ons in het museum als antiek te bezichtigen zou zijn, was afgeladen vol. Niet alleen het aantal mensen was ver boven de maat, het aantal kilogram (werkelijk honderden) uien, peen, sinaasappels en aardappels op het dak bezorgde ons hartkloppingen. Bij iedere hobbel (en dat waren er heel wat...) zagen we het dak angstaanjagend inveren. Die avond gezellig samen met koorts naar bed: verschijnselen van voedselvergiftiging...

In Tupiza hebben we een weekje besteed. Een tijdsbestek dat dit plaatsje zeker verdient. De omgeving is net het ´Wilde Westen´, maar al zou het als decor gebruikt worden in een westernfilm, dan zou je denken dat het niet echt was. Fantastische wandelingen tussen grillige rood-oranje gekleurde rotsen, die als vinnen uit de grond steken, indrukwekkende canyons die heel wat klauterwerk vereisten en bergen in alle kleuren die je je kunt voorstellen. Niet te vergeten de in bloei staande cactussen, die in dit landschap mooi afsteken.

Vanaf Tupiza was het weer een enorm avontuur in de bus naar Uyuni . ´s Morgens flinke vertraging, omdat we op brandstof moesten wachten. De Tupizaanse benzinestations stonden droog... Uiteindelijk toch op weg, maar met zo´n vreselijk gehobbel, dat je werkelijk heel je maagdarmkanaal kon voelen protesteren. Heel wat uurtjes te laat in Uyuni aangekomen, maar midden in de nacht toch nog een goed hostel weten te vinden.

Vanaf Uyuni hebben we de tweedaagse trip naar de Salt-lakes (zoutmeren) gemaakt. Deze droogstaande meren bestaan uit een dikke (soms zelfs 6 meter) laag zout. Dit zorgt voor een prachtig aangezicht over de witte vlakte. Het dunne laagje water dat nu op het zoutmeer stond, zorgde voor een perfecte spiegeling van de lucht en de bergen rondom het meer. Tijdens deze trip, met een jeep dwars door het meer, hebben we eveneens een koraaleiland boordevol metershoge cactussen bezocht. De overnachting vond plaats aan de voet van een vulkaan in het plaatsje Jiriri.

De volgende dag kon efficiënt worden besteed door ´s morgens om 5 uur te beginnen met het beklimmen van de vulkaan. Wij bleken de enige enthousiastelingen te zijn van onze kleine groep voor deze urenlange wandeling. De zware tocht naar 5400 meter hoogte was ondanks de vroege uurtjes zeker de moeite waard. De eeuwige sneeuw bovenop was een aangename afwisseling van de warme dagen in Bolivia.

Nu bevinden we ons in Potosi . Opnieuw mag de busrit weer met de titel ´knullig´ worden bekroond. Deze bus, die naar de hoogste stad ter wereld moest klimmen, kon de hellingen niet aan. Steeds weer stonden we stil en moest de bus zich in rare posities manoeuvreren om weer op gang te komen. Een keer werd het zo gewaagd langs de afgrond, dat we zijn uitgestapt. Dit zorgde voor nog angstiger momenten, aangezien de geïrriteerde chauffeur er zonder ons (maar mét onze rugtassen) vandoor ging. Gelukkig zijn we toch nog samen met de rugtassen in Potosi aangekomen. Opnieuw veel te laat....

Vandaag hebben we ons voor een aantal uren onder de grond gewaagd in de mijnen van Potosi. Hier hebben we de mijnwerkers onder de meest erbarmelijke omstandigheden aan het werk gezien. Ongelooflijk, deze onderaardse wereld.

Morgen vertrekken we naar La Paz en hopen van harte dat deze busrit het reisverslag niet meer zal halen.

Bezoektip: Tupiza staat in onze 'Extra Top 10'
Bezoektip: de zoutmeren bij Uyuni staan in onze 'Standaard Top 10'
Bezoektip: de zilvermijnen bij Potosi staan in onze 'Standaard Top 10'