Reisverslag

Sucre (Bolivia), 22 december 2000

Helaas is het ons niet gelukt onze mailbox terug te krijgen. Zou iedereen die ons gemaild heeft en geen antwoord heeft gekregen, deze mail opnieuw willen sturen? Onze excuses, maar we maken het goed door zo snel mogelijk te antwoorden.

We zijn nog een dagje in La Paz gebleven en hebben die bij de ruïnes van de Tiahuanaco (een cultuur in Zuid-Amerika net voor de welbekende Inca-cultuur) besteed. De ruïnes zijn anders dan de ruïnes van de Inca´s, met ondergrondse tempels, ceremoniële pleinen en metershoge beelden. Een heuse piramide laat je even wanen in Egypte te zijn. Alom de moeite waard. ´s Avonds hebben we de begraafplaats van La Paz bekeken. Heel apart, de graven zijn als flatgebouwen: zes graven hoog en honderd graven breed en zo een paar hectare vol.

De volgende dag waagden we opnieuw een poging om naar Palca te komen (zie ons vorige stuk). Dit keer met rugzak, zodat we er konden blijven indien er geen vervoer terug zou zijn. Vanaf Palca zou een enorme canyon ons eigen zijn. Helaas., alle -haastige- moeite was wederom tevergeefs. Er zouden die dag zelfs helemaal geen bussen rijden naar Palca.

Snuffelend in de Lonely Planet besloten we dan maar naar Coroico te gaan. De tassen met bagage hingen immers al op de rug en we hadden ons die dag toch heel duidelijk als doel gesteld La Paz te verlaten. Een vriendelijke taxichauffeur zag ons driftig bladeren en bood hulp. Nog geen half uur later zaten wij al in de bus naar onze volgende bestemming. Coroico, ten noorden van La Paz, kan beschreven worden als een dorpje in jungle-achtig gebergte. Na La Paz was dit precies wat wij nodig hadden, besloen wij. De beschrijvingen in onze handige gids spraken boekdelen. Echter een beschrijving deed ons even aarzelen over de juistheid van onze gehaaste beslissing. De ´weg´ naar ons droomdorpje bleek de gevaarlijkste ter wereld te zijn!!! En hoe! Met klamme handjes hobbelend over het niet geasfalteerde wegdek langs de diepste afgronden. Maar bovenal: de mooiste busrit tot nog toe! Langs besneeuwde bergtoppen en door de dichtste jungle en zelfs onder watervallen door.

Eenmaal uit de bus konden we bij het aanvoelen van de tropische temperaturen onze lol niet op. Uiteraard werd een goedkoop hostel mét zwembad ons thuisfront. De eerste dag werden we tijdens onze eerste wandelroute verwend met een drietal watervallen en mooie stukken jungle. Een zeer verkwikkende dag.. Die bleken we nodig te hebben voor de volgende dag, op zoek naar de ´natural swimming pools´. Deze hebben we nooit gevonden, maar een verfrissende duik in de rivier was goed genoeg. Op de terugweg werden we ons plots bewust van een van de gevaren van de jungle, toen een gifgroene slang ons pad in volle snelheid kruistte. Wauw, ze zijn er dus toch!!

De laatste wandeltocht werden we verrast door ander roofwild, een tientallen roofvogels werden in de vallei door ons opgeschrikt en vlogen onrustig boven ons hoofd. Prachtig! ´s Middags moesten we ons oververhit en uitgeput tevreden stellen met een halfvol(?) zwembad..

De terugweg naar La Paz was wederom spectaculair, dit keer gezien vanuit de erezetels, naast de chauffeur. In La Paz diezelfde dag nog alle noodzakelijke dingen geregeld, zodat we de volgende ochtend vroeg naar Cochabamba zouden kunnen vertrekken. Maar bijna had onze bestemming van die volgende dag Copacabana geworden, als we er niet tijdig achter waren gekomen dat we de verkeerde bus te pakken hadden. Na een dag bussen kwamen we uiteindelijk toch nog in Cochabamba aan. Deze stad lijkt een van de welvarendste tot nog toe. Midden in de stad ligt een grote lagoon, die voor veel mensen een toevluchtsoord lijkt te zijn. Aangezien er in de stad naast veel herrie, winkels en eindeloze markten niet veel te doen is, waagden we ons de volgende morgen vroeg in de bus naar Incachaca. Hier is een prachtig stukje wolkenwoud te vinden, inclusief enorm woeste watervallen, hangbruggen en steile rotsen.

Vannacht hebben we opnieuw een onverwacht avontuurlijke bustocht beleefd op weg van Cochabamba naar Sucre. In de donkere nacht verloor onze bus een van zijn wielen, waardoor we in een klap naast de weg tot stilstand kwamen. Dit leverde nogal wat vertraging op. Gelukkig maakte een prachtige sterrenhemel de ellende een beetje goed. Nu zijn we -een paar uur later dan verwacht- toch in Sucre beland. Sucre wordt ook wel genoemd: Ciudad blanco de America (witte stad van Amerika). Hebben we toch nog een witte kerst. Prettige kerstdagen allemaal!!

Bezoektip: Coroico staat in onze 'Extra Top 10'