Reisverslag

Arequipa (Peru), 27 januari 2001

De busrit van Potosi naar La Paz verdient ook dit keer weer een stuk reisverslag. Kwamen we bepakt en bezakt op het busstation, gingen de bussen niet. Het had die dag zo geregend dat het te gevaarlijk zou zijn om ´s nachts naar La Paz af te reizen. Dat werd dus een extra nachtje in Potosi. Uiteindelijk zijn we toch veilig en zonder noemenswaardige buservaringen in La Paz aangekomen.

In La Paz werd de volgende dag het feest van de god ´Ekekoh´ gevierd. ´s Avonds vond een prachtige ceremonie plaats met vuur, dans en muziek. De dag erna was het echt pas ekekoh-dag. De mensen moesten om precies 12 uur ´s middags op de markt datgene kopen dat ze dit jaar graag zouden willen hebben (in miniatuurvorm). Je kunt je voorstellen dat dit wat geduw en gedrang tot gevolg had, stipt 12 uur. Deze miniatuurtjes: huizen, auto´s, nepgeld, etc. worden door de priester gezegend en thuis aan een Ekekoh-beeldje geofferd. Dit in de hoop dat deze god, die zelf alles heeft, hen tegemoet zal komen het komende jaar.

De laatste dag in La Paz hebben we het gewaagd de gevangenis te bezoeken. Eigenlijk mogen toeristen het gevang niet bezoeken, maar de corrupte bewakers willen voor een ´tip´ nog wel eens een uitzondering maken. Mits het spelletje wordt meegespeeld.... Dit spelletje houdt in dat je doet alsof je iemand komt bezoeken, in ons geval James, een Zuidafrikaanse drugssmokkelaar die rondleidingen geeft (voor 50 bolivianos!). Het koste ons minstens een half uur om door de bewaking te komen, maar het was dan ook echt de moeite waard. Eenmaal binnen de poort is geen bewaking meer te bekennen. Daar is het enkel de gevangenen onderling. Binnen de muren spelen zich gemene machtsspelletjes af. Het is dan ook niet verwonderlijk dat onze `vriend` James, die veel geld verdient met zijn rondleidingen, een eigen bodyguard heeft. Deze vriendelijke man heeft buiten de gevangenis twee moorden op zijn geweten. Hiervoor kreeg hij de maximale straf, waardoor hij binnen de muren alles kan maken. 20 Medegevangen heeft hij inmiddels vermoord. Het is begrijpelijk dat iedereen nu een stapje opzij doet voor hem. Een ideale bodyguard dus....

De gevangenis is een stadje op zich. Er zijn winkeltjes en restaurantjes, die worden gerund door gevangenen. Ieder probeert toch zijn kostje bij elkaar te verdienen, want er moet een cel worden gehuurd of gekocht. Er leven 1500 mensen, waaronder ook vrouwen en kinderen die bij hun echtgenoot/vader zijn ingetrokken. Er zijn `luxe` en minder luxe wijken. Een rijke drugsbaron heeft in de luxe wijk zelfs een eigen huis laten bouwen. Een absurd, maar zeer spannend en interessant bezoek dus deze dag.

Na La Paz zijn we naar Arequipa vertrokken. Terug in Peru dus! In Arequipa hebben we het tegenovergestelde van de gevangenis bezocht, een nonnenklooster. Het grootste deel van dit nonnenklooster is vrij te bezichtigen, omdat waar ooit honderden nonnen leefden, er nu nog maar 20 overgebleven zijn. Deze kunnen het geld goed gebruiken voor onderhoud van deze mooie koloniale gebouwen. Pleintjes, steegjes, trappetjes en huizen in allerlei kleuren vormden een pittoresk geheel. Spannend om je weg te vinden in dit dolhof.

In Arequipa denken we niet lang te blijven, omdat hier niet erg veel te doen is. De stad is gezellig en we kunnen er heerlijk relaxen in ons veel te mooie, maar toch goedkope hostel. Maar daarvoor zijn we niet naar Zuid-Amerika gekomen.