Reisverslag

Pucallpa (Peru), 11 februari 2001

Inderdaad, de kleinste jungledorpjes hebben we bezocht. Maar zoals we in Bolivia al ervaren hebben, zijn de kleinste ook de leukste plaatsen. Het gekke is alleen, dat je hier echt geen enkel andere reiziger tegenkomt. Dat maakt onze bezoekjes wellicht nog leuker: je wordt nagezwaaid, nagestaard en welkom geheten door een van de weinige woorden Engels die ze hier kennen ´hello´ of ´bye bye´. Als je iets bij de mensen koopt op de markt zijn ze hartstikke vereerd en vergeten ze dat het gebruikelijk is aan toeristen net even iets meer te vragen. Kortom hartstikke leuke dagen dus...

Maar zulke dorpjes hebben vaak ook een mooie omgeving. Tenminste bijna allemaal: Huanuco, waar we een nacht hebben doorgebracht, had echter niet zo heel veel te bieden. Snel door naar Tingo Maria dus! Hier hebben we het Nationale Park ´Tingo Maria´ bezocht. In dit Nationale Park is een immense grot te bewonderen. De grot (100 meter de berg in) bestond uit drie grote ´zalen´. In de eerste broeden zwaluwen en papagaaien. Dieper de berg in leven de ´grimmiger´ soorten: roofvogels en vleermuizen. Ook ander ´wildlife´ hebben we kunnen bewonderen: vuistgrote torren en de allergrootste spinnen ooit...

Tingo Maria was anders dan de andere dorpjes die we bezocht hebben. Het bleek een dorpje te zijn waar de cocaïne-productie een grote rol speelt. De plaatselijke politie was uitgerust met groot geschut en helikopters cirkelden boven het dorp en rondomliggende bergen. De mensen zijn ´rijker´ hier als elders: rijden op scooters en hebben veelal zelf een auto. Daarentegen lijken de mensen ook gehard door deze duistere praktijken. In Pucallpa, waar de drughandel eveneens een grote rol speelt lijkt dit nog erger te zijn. Dit stadje kent een aantal grimmige plekken, waar niemand lacht.

Juist, na Tingo Maria zitten we nu in Pucallpa. Het viel niet mee om hier te komen. Dankzij een aardverschuiving hadden we een vertraging van zeven (!) uur.

In Pucallpa zullen we de boot naar Iquitos nemen. Verder heeft dit stadje weinig te bieden, maar opnieuw is de omgeving des te mooier. Vanmorgen zijn we per motortaxi naar een kleiner plaatsje ´Yarinacocha´ gereden. Hier zijn we per boot over een van de zijrivieren van de Amazone naar een klein Indianendorpje gevaren. Hier werden we door een Indianenvrouw verrast door te mogen proeven van het middagmaal: vis, gebakken banaan met zout en bladeren. Zij nam ons op ´excursie´ door haar tuin waar geestverruimende planten te vinden waren.

Helemaal verrast waren we toen we op de terugweg vanuit de boot een vin van een dolfijn boven het water zagen verschijnen. Dolfijnen in de Amazone??? We geloofden werkelijk onze ogen niet. Het bleek geen ´hallucinatie´ te zijn: eenmaal terug in de haven voerden een groep dolfijnen een showtje op. Het bleek speelkwartier voor een tiental dolfijnen. We hebben ons heerlijk langs de waterkant gesettled om zo lang mogelijk van dit schouwspel te kunnen genieten. Dit was echt puur genieten, wauw!

Het watersmijten is trouwens nog steeds gaande. Iedereen smijt met waterballonnen of gooit met hele emmers tegelijk. Vervoer met de motortaxi is daardoor een spannende gebeurtenis: het is een echte uitdaging om ´die twee gekke toeristen´ te kunnen raken.

Morgen gaan we weer het water op. Dit keer drie dagen lang over de Amazone op weg naar Iquitos. Niet op een luxe schip met zonnedek en zwembad. Nee, op een vrachtschip...

Bezoektip: de boottocht over de Amazone staat in onze 'Extra Top 10'